ျဒပ္မဲ့ သက္ရွိ

 

Channel ေတြကိုသာ တလိုင္းၿပီး တလိုင္းေျပာင္းၾကည့္ေပမယ့္

ရုပ္နာမ္ေတြက ပီပီျပင္ျပင္ျဖစ္မလာ.. ေသခ်ာတယ္

လူဆိုတာဟာ အေရာင္ခြဲျခားရခက္တဲ့ ပင္လယ္ပဲ

ဒီလိုဆိုေတာ့ သတ္မွတ္ခ်က္တခု ဖြင့္ျဖစ္တယ္

တိုက္စားတတ္တဲ့ သေဘာရယ္

နက္ရႈိုင္းတတ္တဲ့ ၀ိေသသေတြနဲ႔ပဲ

တေယာက္ေက်ာကို တစ္ေယာက္နင္းရဲတဲ့ ဂုဏ္လည္း ရွိတယ္။

သူတထူးရဲ့ အားနည္းျခင္းမွာလည္း ယစ္မူးတယ္။

လူေလွ်ာက္တဲ့လမ္းမွာပဲ ေပ်ာ္ေစ ပ်က္ေစနဲ႔

ေခ်ာ္ရည္ေတြ အထပ္ထပ္ ေလာင္းရဲတယ္။

သဘာ၀တရားကို ေငြသားခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔ သြတ္သြင္းရဲတယ္။

I Love my Nation!

I Love my Culture!

I do love our Literature!

ခလုတ္တိုက္မတတ္ လြယ္တဲ့စကားေတြနဲ႔

အပူအေအးညွိရခက္တဲ့ ေရဒါနဲ႔

လူဆိုတဲ့ အရုပ္ဟာ

ရုပ္ ျမင္ သံ ၾကား မွာ ဖမ္းယူရခက္ေနတယ္။

 

ႏွင္းႏုလြင္

18.10.2011

*************

အရိုးခံ ေဆာင္း

 

ၾကည့္ေတာ့..

မိုးေပါက္ေတြေပၚ

တလွမ္းခ်င္းစီနင္းရင္းနဲ႔

ရင္ထဲကို ခ်ဥ္းကပ္လာပံုက ၾကြားၾကြား၀င့္၀င့္

တဆိတ္……..ရွိရင္းစြဲလမ္းအတိုင္း

ေအးျမေစလိုက္ပါ….ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ေဆာင္း။

ေကာက္ကရစကားမ်ား တိတ္ဆိတ္ေပးပါ

အခမဲ့လစ္ဟာေနမႈေတြ ၿခံဳေစာင္ေႏြးေႏြး၀တ္ပါ

ေလာကထဲက ဖ်ားနာမႈမ်ား ႏွင္းစက္ပါးပါးမွာ

ပိန္းၾကာရြက္တြင္ ေရမတင္သို႔…။

ေက်းဇူးျပဳၿပီး

ျပတင္းတံခါးကိုလွစ္ဟထားပါ..

ငွက္ေပ်ာအူကဲ့သို႔ လူငယ္ဘ၀ အေပ်ာ္လြန္မႈမ်ား

ကိုယ့္ေဆာင္းေလးကို ေျခာက္လွန္းျခင္းက ကင္းေ၀းေပးပါ။

တိမ္လႊာေတြေအာက္ . အုန္းပင္ဖ်ားအထက္

လေရာင္ဆြတ္ေနတဲ့ ၀ရံတာ

ကစားကြင္းထဲက ကေလးေတြ ဖန္ခုန္ရာေနရာမ်ား

ေျပာခဲ့ပါေရာ

ကိုယ္တို႔ေဆာင္းဟာ ေနရာမေရြး ေအးေအးျမျမ

ေစ်းေတာင္း ပုခံုးထမ္း

ေခါင္းရြက္ျဗက္ထိုးသည္

မီးဖိုနားက ေကာင္ကေလး

ေဆာင္းကို မၿငိဳျငင္ပါနဲ႔လား..။

ဘူတာရံုၾကားက မိတ္ေဆြေတြရယ္

ခဏကေလး ခြင့္ျပဳေပးပါ

ေဆာင္းရဲ့ ရိုက္ခတ္မႈမွာ ေမးဖ်ားေတြ ခိုက္တုန္ခဲ့ရတယ္ဆိုရင္

ျမစ္ထဲက တံငါသည္ေတြရယ္

ခဏတာေလး ခြင့္ျပဳေပးပါ

ေဆာင္းေလနဲ႔ မိတ္ေဆြတို႔လက္ေတြ ျပာခဲ့ရတယ္ဆိုရင္။

ခမ်ာကိုယ္တိုင္လည္း

အေႏြးထည္ထူထူ၀တ္ မထားရွာ

ေကာ္ဖီပူပူတစ္ခြက္ မေမာ့ႏိုင္ရွာ

ေနျခည္ေထြးေထြးကို ငတ္မြတ္ရွာ

တိမ္ျပာျပာကို ငတ္မြတ္ရွာ

ႏွင္းဆိုတာလည္း…

မ်က္ရည္ခိုးရုိက္တဲ့ ေဆာင္းဒါဏ္ရာ။

ႏွင္းႏုလြင္

20.10.2011

***********

ဇရာထဲက လူ

 

 

ည ည ဆိုရင္ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး

သန္းေခါင္ သန္းလြဲ ၀မ္းနည္း ပက္လက္

ၾကက္အိပ္ ၾကက္ႏိုးနဲ႔

အာဟာရ ျပည့္ေအာင္ စားမ၀င္ခဲ့တာလည္း ၾကာ

ဘယ္ဘက္ကို လွိမ့္လိုက္ ညာကိုေစာင္းလိုက္နဲ႔

အရုဏ္တက္ဖို႔ၾကာလိုက္တာလို႔ေတြး။

ခဏေနေတာ့ အသက္က ၃၀ ျဖစ္

ႏုစဥ္ ပ်ိဳစဥ္ကေတာ့ သားရယ္ သမီးရယ္

၀မ္းမီးေကာင္းေကာင္းေတာက္တဲ့ အရြယ္ေတြ

ရွာလိုက္ၾက စားလိုက္ၾကနဲ႔

အလုပ္ ျပန္လာရင္ ေျခဆုပ္ လက္နယ္ျပဳတဲ့ မယား

ခုေတာ့… အမယ္အိုႀကီးက အရင္သြားရွာ

ေနာက္ဘ၀အတြက္ ဘယ္လမ္းမွာမ်ား ေစာင့္ေနမလဲ

ငိုက္စိုက္က်လာတဲ့ မ်က္ခြံထဲမွာ

မ်က္ရည္ေတြကခိုသီးလာ.. မရွိေတာ့တဲ့ အရာေတြကိုပဲ

ထပ္ ထပ္ၿပီးေတာ့ ျမင္ေနတယ္

အနီးနားမွာေတာ့ ဘာမွ မသဲကြဲဘူး။

ေပ်ာ့တဲြလာတဲ့ လက္ေမာင္းသားအိုႀကီီးေတြ

ၾကြက္သားအိုႀကီးေတြ

ဒီအရိုးစုေလးကို မေထာက္ပင့္ ထားႏိုင္ရွာ

မၾကာ မၾကာ ရပ္မယ္လုပ္တိုင္း

စိတ္အရင္ လူကသာ တဗိုင္းဗိုင္းလဲ

ဆီးမႏိုင္

၀မ္းမႏိုင္

ပုဆိုး ပု၀ါႏိုင္ဖို႔ကလည္း

အရင္လို သန္သန္စြမ္းစြမ္းမဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ေသျခင္းတရားက လဲြရင္

ဘာကိုပဲ ကိုင္ကိုင္ ၿမဲၿမဲၿမံၿမံ မရွိလွဘူး

အထီးက်န္ကလြဲရင္ ဘာနဲ႔မွ ထိထိ မိမိမရွိဘူး။

သံေ၀ဂကလြဲရင္ ဘာကိုမွ ပီပီျပင္ျပင္မၾကားဘူး။

ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္

မကုန္ႏိုင္ေသးတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ၾကည့္ၿပီး

ဒုကၡတရားကို လွမ္းေခၚၾကည့္တယ္။

နံရိုးအၿပိဳင္းၿပိဳင္း

ေျခေထာက္လက္ေထာက္ အေၾကာၿပိဳင္းၿပိဳင္းနဲ႔

သယ္ပိုးထားရတာ မီးကၽြမ္းသစ္ငုတ္တို

မီွခိုခံ မရွိဘူး။

မွီခိုစရာမရွိဘူး။

မနက္ခင္းကိုျမင္မွ

ရုပ္နဲ႔ နာမ္တြဲစပ္ေနေသးပါလား သတိရ

အစိုးမရတဲ့ ခႏာ

ေႏြရြက္၀ါလို တေသာေသာ ေၾကြပစ္ခ်င္ၿပီ။

အထီးက်န္ျခင္းမွာ ဒီခရီးကို လတ္စသတ္ခ်င္ၿပီ။

 

ႏွင္းႏုလြင္

22.10.2011

0 views