ႏွေမ်ာစာ

အတင့္ ဒီတေလာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္ေနတယ္။ အတင့္တစ္ေယာက္ မနက္လင္းမွာ ေၾကာက္ေနတယ္လို႔ ေျပာရင္ လူေတြက သေဘာေပါက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ လိုတိုင္းတ ရႏိုင္တဲ့ ျပည့္စံုေနတဲ့သူကမ်ား အဲ့ဒီလို ေျပာတယ္ရယ္ဆုိၿပီး ကဲ့ရဲ့ၾကမွာ။  အတင့္မွာသာ ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ ကုိယ္။ မနက္မိုးလင္းရင္ နဂိုေန႔ေတြကလို လုပ္ငန္းခြင္ ထဲကို တက္တက္ၾကြၾကြ၀င္ဖို႔ထက္ ျပႆနာကို ရွင္းဖို႔အေၾကာင္းေတြက ပိုမ်ားေနတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဧၿပီလ မေရာက္ခင္ လုပ္ငန္း အရင္းအျမတ္ ကို ေသခ်ာခြဲထုတ္ဖို႔ ကိစၥေတြကို အခုတည္းက ႀကိဳၿပီး ၿဖိဳထားရတယ္။ မေန႔ညကဆိုရင္ အလုုပ္ေတြက အိမ္အထိ ပါလာတယ္။ ဒါေတြကို လုပ္ၿပီးေတာ့ မနက္ ၃ နာရီ။ အိပ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပတင္းတံခါးကို ပိတ္ဖို႔ ေမ့သြားတယ္။ ၿခံဳေစာင္ ၿခံဳဖို႕ ေမ့သြားတယ္။ မနက္က်ေတာ့ ေခါင္းေတြအံုၿပီး မထႏိုင္ေတာ့ ဘူး။ ေဆးတစ္လံုးေသာက္ၿပီး အတင့္ အိမ္မွာပဲ နားလိုက္တယ္။

ေန႔လယ္ အတင့္အိပ္ရာက ႏိုးလာေတာ့ ေခါင္းက ၾကည္ေနၿပီ။ ကိုယ္ပူလည္း က်သြားၿပီ။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခ်ိန္က ေလယာဥ္ဆိုက္ေရာက္ခ်ိန္ကို ေက်ာ္သြား ခဲ့ၿပီ။ အတင့္သြားလို႔ မမွီေတာ့။ အနားမွာရွိတဲ့ က်န္းမာေရး စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေကာက္ယူၿပီး အပ်င္းေျပ ဟိုလွန္ ဒီလွန္ လွန္ေလွာၾကည့္လိုက္ရင္းနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို ေရႊ႕လိုက္မိတယ္။ ဒီမွာ အတင့္မ်က္စိေစ့ကို ေဆာင္းပါးတစ္ခုက ၀င္လာတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ့ က်န္းမာေရးက႑ .. ေဖာ္ျပထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာက ထူးထူးဆန္းဆန္း။ အမ်ိဳးသမီးေတြကို အဓိက အႏၱရာယ္ေပးတာက ႏွေမ်ာစာတဲ့။ ခ်က္ရင္း ျပဳတ္ရင္းနဲ႔ လက္က်န္ေလးေတြ ကို ျဖတ္ပစ္ လိုက္တယ္။ စားေသာက္ရင္းနဲ႔ လက္က်န္ က်န္ခဲ့မွာေလးကို ႏွေမ်ာၿပီးေတာ့ အကုန္စားပစ္လိုက္တယ္။ ၾကာလာေတာ့ ခႏာကိုယ္မွာ မလိုအပ္ဘဲ အဆီဓါတ္ေတြ မ်ားလာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ ေရာဂါေတြ အကုန္ျဖစ္ကုန္တယ္ ဆိုပဲ။ အ၀လြန္၊ ေသြးေၾကာက်ဥ္း၊ ႏွလံုးေရာဂါ၊ အူကင္ဆာ .. ေနာက္ထပ္ အတင့္ မသိတဲ့ ေရာဂါေတြေတာင္ ပါေသးတယ္။

အတင့္ေရာ ႏွေမ်ာစာ စားမိသလားလို႔. ဆက္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ အတင့္က စားတာေသာက္တာေတာ့ စည္းကမ္းရွိတယ္။ ဆိုင္ေတြမွာ စားရင္လည္း အတင့္ ကုန္ႏိုင္သေလာက္ေလးပဲ ထည့္ခိုင္းတယ္။ အတင့္ ပန္းကန္ထဲမွာ ပိုေနရင္ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ အက်ိဳးမရွိဘူး မဟုတ္လား။ တန္ရာ တန္ေၾကးေပးစားတယ္ဆိုေပမယ့္ အတင့္က အလဟႆ ေလလြင့္သြားမွာကိုေတာ့ သေဘာမက်ဘူး။ ေနာက္ၿပီး အိမ္မွာစားရင္လည္း အတင့္က သိပ္အမ်ားႀကီး မထည့္ဘဲ တစ္ကိုယ္စာ စားသာတာေလာက္ကိုပဲ ပန္းကန္ထဲမွာ ထားတာမ်ိဳး။  ဒီေတာ့ အတင့္မွာ ႏွေမ်ာစာဆိုတာ ဘယ္ရွိမလဲ။

ဒါေပမယ့္ …။

*****************************************

အတင့္က မိန္းကေလးဆိုေပမယ့္ ငယ္ငယ္တည္းက လက္ေတြ႔စမ္းသပ္ရတဲ့ပညာကို စိတ္၀င္စားတယ္။ အတင့္ စာၾကည့္စားပြဲနားမွာ ဂြ၊ ပလာရာ၊ ေဆာက္တူတို႔လိုမ်ိဳး ပစၥည္းအစံုအလင္ ရွိတယ္။ စာၾကည့္နားတဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ အတင့္က တျခားကေလးေတြလို မေဆာ့ဘဲနဲ႔ အိမ္က ပစၥည္းအေဟာင္းေတြ ကို ျဖဳတ္၊ ျဖတ္၊ ဆက္၊ တပ္နဲ႔ အလုပ္ကို မ်ားေနေရာပဲ။ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္းမွာ သင္ရတဲ့ Physics, Chemistry ေတြကို အတင့္ သေဘာက်မွ က်ပဲ။ ေယာက္်ားေလးသူငယ္ခ်င္းေတြလိုမ်ိဳး အတင့္က အင္ဂ်င္နီယာလုပ္ခ်င္တယ္။ အတင့္ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ဂုဏ္ထူး ငါးဘာသာနဲ႔ ေအာင္တယ္။ အတင့္က နည္းပညာေကာလိပ္ကို သြားခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အတင့္အိမ္က သေဘာမတူဘူူး။

အတင့္ ရထားတဲ့ အမွတ္ေတြက အမ်ားႀကီးတဲ့။ ေနာက္ နည္းပညာေကာလိပ္ကို သြားတက္ရင္ B.E ဘြဲရဖို႔က ၾကားမွာ ခါးျပတ္ခ်င္ ျပတ္က်န္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ အတင့္ရထားတဲ့ အမွတ္ေတြက ႏွေမ်ာစရာတဲ့။ အခုရတဲ့အမွတ္ကလည္း ေဆးတကၠသို္လ္ကို လြယ္လင့္တကူ ၀င္လို႔ရတယ္ဆိုေတာ့ ေဆးေက်ာင္းပဲတက္၊ ဆရာ၀န္ပဲ လုပ္ေတာ့တဲ့။ အိမ္ကို အတိုက္အခံ လုပ္ေပမယ့္ အတင့္မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး ဟိုလူ နားခ်၊ ဒီလူနားခ်နဲ႔ပဲ အတင့္လက္ေျမွာက္ အရႈံးေပးခဲ့ရတယ္။ မတက္ခ်င္ တက္ခ်င္နဲ႔ ေဆးေက်ာင္းကိုပဲ သြားတက္ရတယ္။ အတင့္ရဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ဆိုရင္ ဆရာ၀န္ေတာင္ မျဖစ္လိုက္ဘူး။ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းတစ္၀က္နဲ႔ စိတ္မပါေတာ့လို႔ ေက်ာင္းထြက္သြားတယ္။  အတင့္ကေတာ့ ၀ါသနာပါတယ္၊ မပါဘူး မဟုတ္ေပမယ့္ ဇြဲနပဲနဲ႔ ဆက္ၿပီး တက္ျဖစ္တယ္။

အဲ့ဒီလို တကၠသိုလ္တက္ေနစဥ္ ကာလမွာ အတင့္ ဆီကို ေလေျပညွင္းေတြ အေၾကာင္းသင္ၾကားေပးႏိုင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ ရွိလာခဲ့တယ္။ နာမည္က ကိုမင္းသူတဲ့။ အတင့္တို႔နဲ႔ ရြယ္တူဆိုေပမယ့္ သူ႔ကို ကိုသူလို႔ပဲ ေခၚတယ္။ အတန္းတူခ်င္းဆိုေပမယ့္ သူ႔ကို နင္ရယ္၊ ငါရယ္ဆိုၿပီး မေျပာျဖစ္ဘူး။ အၾကည့္ခ်င္းဆံုေအာင္ မၾကည့္ရဲဘူး။ သူ အတင့္ကို ျပန္ၿပံဳးျပတတ္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာဆိုရင္ အတင့္က ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္လာတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘာေတြ ဘယ္လို ေျပာမိမွန္းလဲ မသိဘူး။ ေလတိုးလို႔သစ္ရြက္လႈပ္ရင္ေတာင္မွ ရယ္တတ္တဲ့အရြယ္ဆိုေတာ့ ခင္ခင္တင့္ဆိုတဲ့ အတင့္ဟာ ကိုသူဆိုတဲ့ေလေျပေလးနဲ႔ ထိေတြ႔ရမွာကို ေပ်ာ္ရႊင္လာ တယ္။

အတင့္တို႔ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ၾကေတာ့ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ အပိုင္း (က) ပဲ ရွိေသးတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ခ်စ္လိုက္ၾကတာက မိုးမျမင္ ေလမျမင္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၀မ္းခ်င္းဆက္ေနတဲ့အလား ထမင္းစားခ်ိန္ဆိုလည္း မခြဲမခြာ။ ေမာင့္အခ်စ္ထက္ ေမ့အခ်စ္က ပိုပါတယ္လို႔ အတင့္ကပဲ အၿမဲတမ္း အႏိုင္ယူခဲ့ဖူးတာ။ တကယ္လို႔မ်ား တေန႔ေန႔မွာ နဖူးစာ မွင္ရည္ႀကဲလို႔ ေ၀းခဲ့ၾကရင္ေတာင္မွ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မမုန္းေၾကး၊ မေမ့ေၾကး။ ဒီလို ကတိေတြ အထပ္ထပ္ေပးခဲ့ၾကေပမယ့္ တကယ္တမ္း ေ၀းၾကေတာ့မ်က္ရည္နဲ႔ က်န္ခဲ့ရသူက အတင့္။ ဘယ္လို ဘယ္အေၾကာင္းရယ္လို႔ အတင့္ကို အသိမေပးဘဲနဲ႔ အိမ္က သေဘာတူလို႔ပါဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေလးနဲ႔ တျခားသူနဲ႔လက္ထပ္သြားတဲ့သူကို အတင့္က အျပစ္မျမင္။ ခမ်ာလည္း ငါ့ကို ခ်စ္ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးနဲ႔ သံေယာဇဥ္လက္က်န္ေလးကို တသသ။

ဒါနဲ႔ပဲ ေဟာက္ဆင္းၿပီးလို႔ ေက်ာင္းၿပီးသြားတဲ့အခ်ိန္အထိ အတင့္က တစ္ေယာက္တည္း။ ဆရာ၀န္လက္မွတ္ရခဲ့ေပမယ့္ ဒီပညာရပ္မွာ မရဲေတာ့ ေဆးကုစားတဲ့ ဆရာ၀န္ ျဖစ္မလာဘဲ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔စပ္တူ လုပ္ငန္းတစ္ခု ထူေထာင္ခဲ့တယ္။ အေျခခံ စားေသာက္ကုန္လုပ္ငန္းဆိုေတာ့လည္း လုပ္ငန္းက အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာပဲ ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္ ေအာင္ျမင္လာတယ္။ လုပ္ငန္းလည္ပတ္လို႔  ၂ ႏွစ္အတြင္းမွာ အက်ိဳးအျမတ္က သိသိသာသာကို ခြဲထုတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ တခုရွိတာက ကိုယ္တုိင္ထုတ္လုပ္သူေတြရွိတဲ့ေဒသကို ကိုယ္တုိင္ ဆင္းရတဲ့ကိစၥ။ ၾကားခံတဆင့္ကေန မသြင္းေတာ့ ကုန္က်စရိတ္သက္သာတာ၊ ပစၥည္းအသန္႔ရတာေတြရွိေပမယ့္ ပိုၿပီး ပင္ပန္းရတယ္။ အဲဒီကိစၥေတြကို လိုက္လုပ္ေနရေတာ့ တစ္ဘက္က ျဖန္႔ခ်ိေရးမွာ ေႏွာင့္ေႏွးမႈေတြ ရွိလာတယ္။ ဒီေတာ့ အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက က်င္ေမာင္ကို အတင့္တို႔နဲ႔ လာေရာက္လက္တြဲလုပ္ကိုင္ဖို႔ကို ထပ္ၿပီး အကူအညီေတာင္းရတယ္။

အဲဒီသူငယ္ခ်င္းဟာ လုပ္ငန္းအေပၚမွာ အေတာ့ကို အာရံုစူးစိုက္မႈရွိတယ္။ ပိုင္ရွင္ေတြျဖစ္တဲ့ အတင့္ထက္ သူက ပိုၿပီး အခ်ိန္ေပးႏိုင္တယ္။ စနစ္က် ေသသပ္မႈ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ အတင့္လည္း သူငယ္ခ်င္းေရွ႕မွာ စိတ္ခ်လက္ခ် လႊဲထားလို႔ရတယ္ေပါ့။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ အတင့္တို႔ အလုပ္အတြက္ အရည္ အခ်င္း ျပည့္၀တဲ့ ၀န္ထမ္းေတြ အမ်ားႀကီး လိုအပ္ေနတယ္။ အတင့္တို႔ဆီမွာရွိေနတဲ့ စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြကို ဒီထက္မက ထပ္ ျပႏိုင္ေသးတယ္။ အတင့္တို႔ ရွာေဖြေနတဲ့ ရလဒ္ေကာင္းေတြ ထြက္လာႏိုင္ေသးတယ္ ဆိုတာကို အတင့္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္စလံုးက လက္ခံထားၿပီးသား။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ က်င္ေမာင္လို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရလာတာ အတင့္တို႔အတြက္ ၀မ္းသာလို႔မဆံုး၊ ခ်ီးမႊမ္းလို႔မဆံုး။

ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလို ဂုဏ္ထူးေဆာင္မႈဟာ  သိပ္ၿပီးေတာ့ ၾကာၾကာမခံလိုက္။ သူ႔ကို ေစ်းကြက္မန္ေနဂ်ာ ရာထူးကို ေပးလိုက္ခ်ိန္မွာ အတင့္တို႔အတြက္ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ျပႆနာေတြ အမ်ားႀကီးကို သယ္လာေပးခဲ့တယ္။ နယ္မွာသြားေရာက္၀ယ္ယူတဲ့ ထုတ္လုပ္သူေတြဆီကေန ၀ယ္ယူမႈပမာဏ အနည္းအမ်ား အလိုက္ ေငြေပးေခ်မႈကို ရာခိုင္းႏႈန္းအတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ထားၿပီး ေစ်းေလ်ာ့ခိုင္းတာ၊ အတင့္တို႔လက္ထဲက ထြက္သြားတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ၀ယ္ယူေလွာင္ထားၿပီး ၾကားခံအေနနဲ႔ ျပန္ျဖန္႔တာကို သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ အတင့္တို႔ အက်ိဳးအျမတ္ေတြထဲက အခ်ိဳ႕ကို က်င္ေမာင္က စုပ္ယူၿပီးေနၿပီ။ က်င္ေမာင္ မိန္းမ ေရႊတြဲလႊဲ၊ ေငြတဲြလႊဲျဖစ္သြားတယ္။ သူ႔အေမတို႔ အိမ္ကေလး တိုက္အိမ္ျဖစ္သြားတယ္။ ဒီအခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွ သတင္းေတြက ဟိုဟိုဒီဒီကေန ျပန္ ပ်ံ႕လာတယ္။

ဒါေပမယ့္ အတင့္တို႔ သူ႔အေၾကာင္းကို ရိပ္မိေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို သိတဲ့အခ်ိန္တိုင္ေအာင္ က်င္ေမာင္ဘက္က ေနာက္မဆုတ္ခဲ့။ မတုန္လႈပ္ခဲ့။ သူျပင္မလားေလလို႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနမိတဲ့  အတင့္တို႔မွာသာ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ေသြးတက္ေနခဲ့ရတယ္။ ဒင္းကေတာ့ ၿဖံဳေတာင္ မၿဖံဳခဲ့။ အဲဒီလို က်င္ေမာင္လုပ္ေနပံုမ်ိဳးက အတင့္တို႔ကို ဂရုမစိုက္ေလဟန္။ အတင့္က သူ႔မိသားစုကို ငဲ့ညွာၿပီး ျပတ္ျပတ္သားသား မလုပ္ေသးသမွ် သူ႔ဘက္ကလည္း ေရွ႕ဆက္တိုးေနဦးမယ့္ သေဘာေဆာင္ေနတယ္။ သူေပးတဲ့အပူေၾကာင့္ အတင့္တို႔မွာ အထက္မီး ေအာက္မီး မုန္႔ဆိုတာမ်ားလိုျဖစ္လာၿပီ။ လုပ္ငန္းလည္ပတ္မႈအတြက္ ေရွ႕လမ္းစဥ္ေတြကို ႀကိဳႀကည့္ရတာ၊ လက္ေအာက္က က်င္ေမာင္ကို ျပန္ထိန္းေနရတာနဲ႔တင္ အတင့္တို႔လည္း မီးသင့္ေနတဲ့ မုန္႔ေတြျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။

ဒီအတြက္နဲ႔ ေခါင္းရႈပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တေန႔တုန္းက အတင့္ဆီကို Oversea Call ၀င္လာတယ္။ ဖုန္းရဲ့ Display Screen ကိုၾကည့္ၿပီး ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္ဆိုတဲ့ ဇေ၀ဇ၀ါစိတ္နဲ႔ အတင့္ ေၾကာင္သြားမိတယ္။ အတင့္ရဲ့ ဟယ္လိုဆိုတဲ့ တုံ႕ျပန္သံေနာက္မွာ ျပန္ၾကားရတဲ့ အသံက အတင့္ကို တုန္႔လႈပ္သြားေစေသးတယ္။ သူ …. ကိုသူ။ အိမ္ေထာင္ပ်က္ၿပီးလို႔ ႏိုင္ငံျခားထြက္သြားရာကေန အခုေတာ့ အမိေျမႏွင့္တကြ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို သတိရလို႔ ျပန္လာေတာ့မယ္တဲ့။ အတင့္ကို ပထမဆံုး ျမင္ခ်င္ပါတယ္တဲ့။ သူ ဒီကို ေရာက္ေတာ့မွ အတင့္ကို ထပ္ၿပီးေတာ့ ဖုန္းေခၚလိုက္ပါ့မယ္၊ သူ႔ကို အတင့္က ဖုန္းေခၚခ်င္တယ္္ဆိုရင္ေတာ့ အရင္နံပတ္အတုိင္းပါပဲတဲ့။ အတင့္ တစ္စံုတစ္ရာ ျပန္မေျပာမိေလာက္ေအာင္ ဆြံအ ေနခဲ့တယ္။ အခုေလာက္ဆို၇င္ သူ ျပန္ေရာက္ေနၿပီေပါ့။ တခ်ိန္က အတင့္ကို ဟင္းရြက္ကန္စြန္းကို ပစ္သလိုစြန္႔ပစ္ထားခဲ့ရက္သူက အခုက်ေတာ့မွ အတင့္ရဲ့ စိတ္ကို ျပန္လည္ လႈပ္ခတ္ႏိႈးလို႔။ အတင့္သူ႔ကို ျပန္လက္ခံသင့္သလား…..။

*******************************************

အတင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၿပီး သံုးသပ္ၾကည့္မိေတာ့ အတင့္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ႏွေမ်ာစိတ္နဲ႔ စားခဲ့မိတဲ့အစာေတြက အမ်ားသား ဆိုတာကို သိလာတယ္။  တကၠသိုလ္ ေရြးခ်ယ္စဥ္ကေန အခုလို လုပ္ငန္းခြင္ထဲအထိ အားနာပါနာစိတ္၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ့ ဖိအားေပးမႈ ေတြနဲ႔ အတင့္ေခါင္းထဲကို ထည့္ထားမိတဲ့အမႈိက္ေတြက မနည္းေတာ့။ မလိုအပ္ဘဲ အတင့္ စုေဆာင္းမိတဲ့ ေ၀ဒနာေတြဟာ အတင့္ကို ႏွလံုးေရာဂါေတြ ျဖစ္ေစပါလား။ အဲ့ဒါေတြအတြက္ အတင့္ရဲ့ ေပးဆပ္လိုက္ရမႈေတြနဲ႔ လက္ရွိအက်ိဳးအျမတ္က ဘယ္လိုမွ မအပ္စပ္။ အတင့္သေဘာေပါက္လာတယ္။ က်န္းမာေရး မဂၢဇင္းစာအုပ္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ အဆီေတြ စုအစ္ကားေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ပံုနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မျပတ္သားႏိုင္တဲ့ တံုးတိဘာေ၀ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ အတင့္ သက္ျပင္းခ်လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အတင့္ရဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ တယ္လီဖုန္းနံပတ္ကေလးေတြ အေပၚမွာ သြက္သြက္လတ္လတ္ကို လႈပ္ရွားေျပးလႊားသြားတယ္။

ပထမဖုန္းက ………… စက္ရံုက က်င္ေမာင္ဆီ ………… လကုန္အမွီ ေငြစာရင္း အျမန္ရွင္းရန္နဲ႔ လုပ္ငန္းတြင္းအေျခအေနမ်ားအေၾကာင္း ထုေခ်လႊာအျမန္တင္ရန္။

က်င္ေမာင္လုပ္ေပးလို႔ရလာမယ့္ အလုပ္က မျဖစ္စေလာက္ အက်ိဳးထူးကိုလည္း ေမွ်ာ္လင့္မေနေတာ့ဘူး။ အတင့္ ဆက္ၿပီး တြယ္ဖက္ေနသမွ် အတင့္တို႔အတြက္ အက်ိဳးယုတ္ေလ်ာ့လာဖို႔ခ်ည္း ျဖစ္ေနသလို က်င္ေမာင္အတြက္လည္း ဆက္လက္ မိုက္ခဲေနခြင့္ ရေနလိမ့္မယ္၊ အဆိပ္ပင္ကို ေရေလာင္းေပါင္း သင္သလို ျဖစ္ေန လိမ့္မယ္။ သူ႔ကို ဆက္ၿပီးလုပ္ကိုင္ခြင့္ေပးေနသမွ် ေနာက္လူမ်ားပါ ေရလိုက္မွားႏိုင္တယ္။ ဒီလို အကုန္လံုး အက်ိဳးယုတ္ေလ်ာ့ရမွာထက္ အတင့္ဘက္ က ျပတ္သားေပးရလိမ့္မယ္။ ဒီအတြက္ တိက်တဲ့ ဖုန္းကို အတင့္ ေခၚဆိုလိုက္တယ္။

ဒုတိယဖုန္းက …………….. ကိုမင္းသူဆီ …………………. အတင့္ဘယ္ေတာ့မွ မလာေတာ့မယ့္ အေၾကာင္း ေျပာရန္။

ေနာက္တစ္ႀကိိမ္ အတင့္ကို သူထားမသြားဘူးလို႔ အတင့္ကိုယ္အတင့္ မ်က္စိမွိတ္မလိမ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ခ်ိန္ခံစားရတဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ေရာ အတင့္က မတုန္မလႈပ္ခံႏိုင္ရည္ ရွိေနပါ့မလား။ မေသခ်ာေတာ့။ သူ႔အေပၚမွာထားရွိတဲ့ ရွိရင္းစြဲ ေမတၱာစိတ္ေတြဟာ ခမ္းေျခာက္သြားတာမဟုတ္ေပမယ့္ ငယ္ငယ္ကလိုေတာ့ အတင့္ မရဲ၀ံ့ႏိုင္ေတာ့။ ဒါဟာ သူ အတင့္အေပၚမွာထားတဲ့ လက္က်န္သံေယာဇဥ္ကို ဆက္ၿပီး မမက္ေမာေနမိဖို႔ အတင့္ကိုယ္ အတင့္ သတိေပးၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။

ဖုန္းကို ခ်လိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အတင့္စိတ္ေတြ ရွင္းလင္းသြားတယ္။ ေနာက္ထပ္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးသလို ေျပာလိုက္မိတယ္။

“…………. ခင္ခင္တင့္တစ္ေယာက္ …….. ႏွေမ်ာစာ မႏွစ္သက္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း…”

ႏွင္းႏုလြင္

၂၄၊ ၀၁၊ ၂၀၁၂

85 views