“ဘားပလက္မ်ားနဲ႔ ေဆာက္တဲ့ရြာ”

ဘားပလက္ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ဇြဲက လူနာမည္ အျဖစ္နဲ႔ စၿပီး သိမွတ္ခဲ့ရတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက ဇြဲက ၅ ႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္ေလး။ ဇြဲတို႔ခပ္ငယ္ငယ္က ေနခဲ့ရတဲ့ ရပ္ကြက္ေလးထဲက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ နာမည္က ဘားပလက္တဲ့။ ၾကားဖူးေနၾက နာမည္မဟုတ္ေတာ့ အဲ့ဒီေကာင္ကေလးကို ေမးၾကည့္ဖူးတယ္။ ဒီတုန္းက ေကာင္ေလးက သူရဲ့ လက္သီးဆုပ္ ေသးေသးေလးကို ဆုပ္ျပရင္းနဲ႔ “ငါဒီလို အားရွိေနတာ ဘားပလက္ေၾကာင့္တဲ့။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ငါ့ကို ဘားပလက္လို႔ ေခၚတာလို႔ပဲ သူကို ေျပာျပဖူးတယ္။

အေဖ့ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ခုနက ေကာင္ေလး ေျပာတာထက္ပိုတိက်တဲ့ အေျဖကို ရခဲ့တယ္။ ေကာင္ေလး ငယ္ငယ္က ခဏခဏ ေနမေကာင္း ျဖစ္တယ္တဲ့။ ပါးစပ္မွာလည္း အနာေတြေပါက္တတ္တယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ က်န္းမာေရးမွဴးက ေကာင္ေလးအတြက္ ဘားပလက္ေဆးရည္ ေသာက္ဖို႔ ညႊန္ၾကားတယ္။ အဲ့ဒီေဆး ကို ေသာက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္တည္းက ေကာင္ေလးဟာ အရင္ကလို ခဏခဏ မဖ်ားေတာ့ဘူး။ အနာေတြလည္း မေပါက္ေတာ့ဘူး။ ေဆးရည္ကို မတိုက္ႏိုင္တဲ့အခါက်ရင္ သူ႔အိမ္က ေဆးလံုးေလးတစ္လံုးေလာက္ကို ႀကိတ္ၿပီးတိုက္တယ္တဲ့။ ေဆးလံုးဟာ အရည္ထက္ ပိုၿပီး အနံ႕စူးေပမယ့္လည္း ေကာင္ေလးဟာ အဲ့ဒါကို ေသာက္တယ္တဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ သူ႔နာမည္ရင္းက ေပ်ာက္ၿပီး ဘားပလက္ဆိုတာ ျဖစ္လာတယ္ တဲ့။ ေကာင္ေလးကလည္း သူ႔ကို ဘားပလက္လို႔ေခၚတာကိုပဲ ႏွစ္သက္လာတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ရက္တစ္ရာျပည့္မွာ အုန္းထမင္းေကၽြးၿပီး ေပးခဲ့ရတဲ့ နာမည္အရင္း ေပ်ာက္သြားၿပီး ဘားပလက္ ဆိုတာ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

ဇြဲတို႔ လူႀကီးေတြျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဘားပလက္နဲ႔ ျပန္မဆံုျဖစ္ေတာ့။ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္ အၿမဲလိုလို မအားလပ္ျဖစ္ေနတဲ့သူဆိုေတာ့ ငယ္ငယ္က အတူေဆာ့ခဲ့တဲ့ ဘားပလက္ဆိုတာကို ေမ့ေလ်ာ့ေနမိတယ္။ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ရွာေဖြလွည့္ပတ္ရင္းနဲ႔ ဘားပလက္တစ္ေယာက္ ေျမလတ္ၿမိဳ႕ကေလးတစ္ၿမိဳ႕မွာ အိမ္ေထာင္က်ေနတယ္ဆိုေတာ့ သတင္းကိုေတာ့ ၾကားလိုက္ရတယ္။ “နင့္မွာ ကေလးေတြရွိလာရင္ ဘာအမ်ိဳးအႏြယ္စုျဖစ္ေအာင္ ဘာမီတြန္လို႔ ေပး” လို႔ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ၀ိုင္းၿပီ စခဲ့ၾကတာကို သတိရေတာ့ ဇဲြရဲ့ႏႈတ္ခမ္းေတြ တကယ္ပဲ ၿပံဳးေယာင္သမ္းခဲ့တယ္။ တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ဘာ မိသားစုေတြနဲ႔ ျပန္ဆံုခ်င္ ဆံုမွာေပါ့ေလ။

*************************
ေဆးခန္းအတြက္ လိုအပ္တဲ့ေဆးေတြကို ေကာင္တာမွာ မွာထားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဇြဲတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စိတ္ထဲကေန ကုန္က်မယ့္ ေဆးဖိုးပိုက္ဆံေတြကို အသီးသီးအလ်င္အျမန္ တြက္ခ်က္လိုက္တယ္။ ဒီတပတ္အတြက္ ၀ယ္ရမယ့္ ေဆးေတြက ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္တစ္လံုးစာ ျပည့္ခ်င္မွ ျပည့္လိမ့္မယ္ဆိုေပမယ့္ ပိုက္ဆံက ၁ သိန္းေက်ာ္ ေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ ေအးေဆးပဲ ကုန္လိမ့္မယ္။ တပတ္ကို ေဆးဖိုးက ၁ သိန္းေက်ာ္ေလာက္၊ ဓါတ္ခြဲခန္းမွာ စမ္းသပ္ခအတြက္ေပးေခ်ရတဲ့ ကုန္က်ေငြက ၂ ပတ္ျခားကို ၃ ေသာင္းေလာက္၊ စုစုေပါင္းရင္ တလတာအတြက္က ၅ သိန္းေလာက္ အနည္းေလး ရွိေနမွျဖစ္မယ္။ ဒီအတြက္ ေသခ်ာတဲ့ အရင္းအႏွီးကို ဘယ္လိုလုပ္ထားရင္ ရႏိုင္သလဲ။

ကဲ… ျဖစ္ရမွာပဲလို႔ စိတ္ကိုတင္း … သက္ျပင္းကို အသာခ်ၿပီး ေဆးဖိုး ပိုက္ဆံကို ေပးေခ်လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ေဆးခန္းမွာ အသံုးျပဳရမယ့္ ဆီးခ်ိဳစစ္တဲ့ စတစ္ကုန္ေနတာေၾကာင့္ ကုတ္နံပတ္တူတဲ့ တံဆိပ္ကို ေမးေပမယ့္ ဒီဆိုင္မွာ မရွိဘူးတဲ့။ City Mart၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းတို႔မွာပဲ ရႏိုင္တယ္တဲ့။ ေနရာတစ္ခုတည္းမွာ မရေတာ့ နည္းနည္း ကသီကလင္ျဖစ္ရတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္၀ယ္ရင္ အေခ်ာင္း ၁၀၀ ေလာက္ ၀ယ္ထားဦးမွပဲ။ ခုနက တြက္တဲ့အထဲမွာ အခုလိုမ်ိဳး Accessories ေလးေတြအတြက္ ကုန္က်စရိတ္က မပါေသးဘူး။

အဲ့ဒီေလာက္အထိ ကုန္က်စရိတ္ရွိေနတဲ့ ဇြဲတို႔ ေဆးခန္းဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ့ အစြန္က မယ္သီလရွင္ ပညာသင္ေက်ာင္းတစ္ခုမွာ ဖြင့္ထားတာပါ။ ၀ါသနာတူ၊ စိတ္သေဘာထားခ်င္းတူတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ စၿပီးေတာ့ ဖြင့္ကာစက ေဆးခန္းေလးဟာ တကယ့္ကို Mobile Clinic တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းရယ္လို႔မွ ပီပီျပင္ျပင္ မျဖစ္ေသးတဲ့ သီလရွင္ေက်ာင္းက ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေလးအေနနဲ႔ ဇြဲတို႔လို အခမဲ့ေဆးေပးတဲ့ေနရာေလး ရွိေနတာကို ေက်နပ္မဆံုး ရွိေနေပမယ့္ ေဆးခန္းေနရာရယ္လို႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မေပးႏိုင္ေသးတာေတာ့ အမွန္။

ဒီေတာ့ ကေလးေတြ စာသင္ေဆာင္ေနရာကိုလည္း ဇြဲတို႔အဖြဲ႕ ေနရာခ်ဖူးတယ္။ ေဆာက္လက္စ အေဆာင္ေရွ႕က သစ္ပံုနားမွာ ဓနိကပ္ေတြ မိုးကာ ထားတဲ့ေနရာကိုလည္း ဇြဲတို႔ ေဆးခန္းလုပ္ဖူးတယ္။ အေဆာင္ၿပီးခါစ အကာလံုလံုၿခံဳၿခံဳမရွိေသးတဲ့ အေပၚထပ္မွာလည္း ဇြဲတို႔ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြေန ခဲ့ရတယ္။ ေဆးေတြကို မိုးေရပက္မွာ စိုးလို႔ မိုးကာစေတြနဲ႔ ကာထားခဲ့ရတဲ့ ရာဇ၀င္ေတြလည္း ရွိခဲ့တယ္။ ေဆးဖိုးမတတ္ႏိုင္ေတာ့လို႔ နီးစပ္ရာလူေတြ ဆီကေန အလွဴခံသလိုနဲ႔ ေအးဓါးျပလုပ္ခဲ့၇တာေတြကလည္း အခါခါ။ ဒါေပမယ့္ ဇြဲတို႔ မၿငီးျငဴခဲ့ၾက။ ပန္းပြင့္ရွိရာအရပ္မွာ လိပ္ျပာေတြ ေပ်ာ္သလို ဇြဲတို႔ကို အလိုရွိသူေတြၾကားထဲမွာ တပိုင္တႏိုင္ ျဖည့္တင္းႏိုင္ျခင္းကို ၾကည္ႏူးလို႔မဆံုး။

ဒါေပမယ့္…။

ဇြဲတို႔အေနနဲ႔ လူနာေတြရဲ့ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်န္းမာမႈကို ျဖည့္စြက္ႏိုင္ၿပီး စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို ျမွင့္တင္ႏိုင္စြမ္း မရွိေသးဘူး ဆိုတာကို သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဘယ္သူကို တလို႔ တရယ္မယ္မွန္းမသိေလာက္ေအာင္ ဆြံအခဲ့ရတယ္။ ေဆးရံု ေဆးခန္းေတြမွာ ေတြ႔ခ်င္မွ ေတြ႔ရမယ့္ ျပႆနာမ်ိဳးေတြကို ဇြဲတို႔ဆီမွာ အၿမဲလိုလိုေတြ႔ႀကံဳရတယ္။ ေဆးခန္းေတြမွာ လူနာသြားျပရင္ သံုးစြဲရမယ့္ေဆးေတြကို ဆရာ၀န္က ကဒ္ေတြနဲ႔သာ ေပးပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဇြဲတို႔ဆီမွာေတာ့ ေဆးမ်ားကို ၁ လံုးခ်င္းစီ ညွပ္ထားရတယ္။ တပတ္စာ ေပးဖို႔ လိုအပ္တဲ့ လူနာေတြကိုေတာင္မွ ဇြဲတို႔အေနနဲ႔ ေဆးေတြ ကဒ္လိုက္ မေပး၀ံ့။

ဇဲြတို႔ေပးလိုက္တဲ့ေဆးေတြကို အျပင္မွာ ျပန္ေရာင္းစားၾကတယ္ဆိုတာကို ျပန္ၾကားတုန္းက အားလံုး သက္မေမာေတြကို ခ်လို႔မဆံုးျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့ လူနာက ေဆးခန္းကို ေရာက္မလာ။ ဆိုက္ကားသြားနင္းေနတယ္တဲ့။ မိန္းမျဖစ္တဲ့သူက ေဆးလာေတာင္းတယ္။ အေမေစ်းေရာင္းေနလို႔ သမီးကို ေဆးေပးလိုက္ပါ၊ ခါးနာတာ သက္သာတဲ့ေဆးေပးပါ၊ ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆးေလးေပးပါဆိုတာမ်ိဳးေတြ ရွိလာတယ္။ မျမင္ရ မေတြ႕ရ လူနာအတြက္ ေဆးကို ဘယ္လို ဘယ္ပံု ေပးသင့္သလဲ။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ခံစားေနရတဲ့ ေရာဂါအမွန္ကို ထုတ္မေျပာခ်င္ၾကဘဲ သူတို႔ သက္သာလို႕ သက္သာျငား ဟိုေဆး ဒီေဆး လက္ညိႈးညႊန္ေမးၿပီး သူတို႔ အလိုက် ေတာင္းဆိုတတ္ၾက ေသးတယ္။

ေဆးေပးတယ္ဆိုတာမ်ိဳးက တျခားအရာေတြကို လွဴတာမ်ိဳးနဲ႔ လံုး၀ မတူဘူးဆိုတာကို လူနာေတြ မသိေလၾကသလားလို႔ ဇြဲတို႔ တိုင္ပင္ၾကည့္ဖူး ၾကတယ္။ ေဆးဆိုတာမ်ိဳးက အစြန္းႏွစ္ဘက္ရွိတဲ့ ဓါးကို ထိေတြ႔ကိုင္တြယ္ရသလိုပဲ အရာရာ သတိထားရတာ မဟုတ္လား။ ေဆးေတြ ကို ေလ်ာ့ေပးလိုက္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပိုေပးလိုက္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔တေတြအတြက္ ထိေရာက္မႈေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္ေလ။ ေဆးခန္းကို လာျပထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္က ကိုယ္နဲ႔ ျဖစ္ပံုခ်င္းတူေနတဲ့လူ တစ္ေယာက္ကို သဒၶါလြန္ၿပီး ေဆးမွားေပးလိုက္ရင္ ဘယ္သူေတြ အက်ိဳးယုတ္ၾကမလဲ။ ေဆးယဥ္ပါးတဲ့ ျပႆနာေတြ စုပံုထပ္လာရင္ ဘယ္သူေတြ ပိုနာက်င္ရမလဲ။

တမိသားစုလံုး ယားနာေတြ ေပါက္ၿပီး ေရာက္လာတဲ့ လူနာေတြကို သူမတို႔က တခါေဆးကုသေပးၿပီး ေနာက္ထပ္ မျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုကာကြယ္ရမလဲဆိုတဲ့ နည္းကို ေပးလိုက္ရံုသာ။ ဒါကို သူတို႔က အေလးအနက္မထား။ ျဖစ္မွသာ တခါလာျပန္ျပမည္ လို႔ သေဘာထားၿပီး ပိုေနၿမဲ၊ က်ားေနၿမဲအတိုင္း ျပန္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ထပ္ ထပ္ျဖစ္ၾကတယ္။ ေနာက္ထပ္ ျပန္ေရာက္လာၾကတယ္။ ဆူ၊ ေအာ္၊ ေငါက္လည္း မေၾကာက္ၾက။ ဇြဲတို႔ထဲက တစ္ေယာက္က ေျပာလိုက္ရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ဆီကို မသိမသာ လက္သိပ္ထိုးၿပီး ေဆးေတြသြားေတာင္းေတာ့ မခက္လား။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ကို အေရာင္စံုတဲ့ ေဆးေတြနဲ႔ တပတ္တခါအနာကင္းေအာင္ ကုသေပးေနသလို သူတို႔ရဲ့ အသိစိတ္ကေလးေတြကို တပတ္ကို နည္းနည္းခ်င္းစီ ျမွင့္တင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရဦးမယ္ မဟုတ္လား။

ေဆးခန္းမွာ အခ်ိန္ေပးေစာင့္ရတဲ့အခါတိုင္း ထြက္ေပၚလာတဲ့ စီစီညံ့ညံ့ အသံေတြ၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အလွည့္ေက်ာ္လို႔ ျငင္းခုန္ ေနၾကတာ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ဇြဲတို႔မွာသာ ငိုရမလို၊ ရယ္ရမလိုနဲ႔ ကရုဏာေဒါသ ထြက္ေနရတယ္။ သူတို႕ကေတာ့ သၾကားလံုးေ၀သလို ေဟာတစ္ေယာက္ ေဟာတစ္ေယာက္ ကိုယ့္အလွည့္ ျမန္ျမန္ေရာက္လာဖို႔ကိုသာ အလ်င္လိုေနၾကတယ္။ ဘာလို႔ ေလာေနၾကတာလဲလို႔ ေမးရင္လည္း ေလွ်ာ္ရမယ့္ အ၀တ္ေတြကို ပစ္ထားခဲ့ရတဲ့သူ၊ ထမင္းဟင္း မခ်က္ခဲ့ရတဲ့သူ၊ ကေလးကို ထမင္းျပန္ေကၽြးရမယ့္သူ၊ အလုပ္ျပန္ဆင္းရမယ့္သူ၊ ေစ်းဗန္းမသိမ္းရေသးတဲ့သူ ဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိုးက ထြက္ေပၚလာတယ္။ ဘယ္လိုေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ရတယ္၊ ဘာေတြက ပိုဆိုးေစတယ္ ဆိုတာကို ေျပာျပခ်ိန္မရ။ သူတို႔ဆီမွာ စြဲကပ္ေနတဲ့ “ေရာဂါတစ္ခု မျဖစ္ခင္ကာကြယ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိထက္ ျဖစ္မွ လာျပမယ္” ဆိုတဲ့ အစြဲကို ဇြဲတို႔ တြန္းလွန္ပစ္ရမယ္။

ေဆးခန္းမွာ လူနာ ၁၀၀ ေက်ာ္ ၂၀၀ နီးပါးကို ၾကည့္ေပးၿပီးခ်ိန္တြင္ ဇြဲတို႔အားလံုး မီးနီေတြ ျပေနၿပီ။ ေန႔လည္ ၂ နာရီ၊ ၃ နာရီအထိ အစာ မစားရေသးေတာ့ လူေတြက ႏံုးေနၿပီ။ စားေသာက္ၿပီးလို႔ေဆးခန္းက ျပန္လာခ်ိန္တြင္ ဇြဲတို႔ ကုိယ္မွ ေဆးနံ႕ေတြက တယုတယဆြတ္ထားတဲ့ ေရေမႊးနံ႕ေတြအလား အျပင္ကို စူးခနဲ ထိုးထြက္လာတယ္။ လိုင္းကားစီးဖို႔ အၾကာႀကီး ရပ္ေစာင့္ေနခ်ိန္ဆိုရင္ ဇြဲတို႔အနားတစ္၀ိႈက္မွာ လာရပ္တဲ့သူ မရွိ။ ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ လိုင္းကားေပၚကို တိုးေ၀ွ႕တက္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ေဆးနံ႕က လူ႔ထက္ အရင္ေစာၿပီး အေပၚမွာေနရာယူႏွင့္ေနတယ္။ မသိမသာ ႏွာေခါင္းရႈံ႕တဲ့သူေတြ ရွိသလို ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ေနတာကေန ေနရာထလဲတာမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္။ ေရွ႕အပတ္ကေတာ့ နည္းနည္း စကားေျပာ ပြင့္လင္းပံုရတဲ့ ဒရိုင္ဘာက ဇြဲတို႔ လူစု ကားေခါင္းခန္းနားကို တိုးေ၀ွ႕သြားခ်ိန္မွာ သူ႔ေနာက္လိုက္ကို ေျပာသလိုလိုနဲ႔ “ဘားပလက္ေစာ္ နံ လိုက္တာကြာ …”လို႔ ေရရြတ္လိုက္တယ္။ ဇြဲတို႔ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္ၾကမိတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းမွာ အၿပံဳးကေလးေတြ တြဲခိုလာတယ္။ ဇြဲရဲ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ ငယ္ငယ္က ဘားပလက္ေသာက္ၿပီး ေနေကာင္းေနလို႔ လက္သီးဆုပ္ျပတဲ့ ေကာင္ေလးကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိသြားတယ္။

ဟုတ္တယ္…။

ဇြဲတုိ႔ဟာ … ဘားပလက္ေတြပဲ။ ဇြဲတို႔ အားလံုး ဒီလိုအသားက်ခဲ့တာ 2 ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္ခဲ့ၿပီ။ ဒီကာလေတြမွာ ဇြဲတို႔ခြန္၊ ဇြဲတို႔အားနဲ႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ၀န္ကိုထမ္းေနၾကတယ္။ ေမတၱာရဲ့ ေစညႊန္ရာနဲ႔ တျခားသူတို႔အပူကို ကင္းေစခဲ့တယ္။ ဒီကာလေတြမွာ လူေတြရဲ့ စိတ္က ခံယူမွတ္သားႏိုင္မႈ အတိမ္အနက္ကိုလိုက္ၿပီး ေခ်ာ့တန္တာကိုလည္း ေခ်ာ့ရတယ္။ ေျခာက္တန္တာကိုလည္း ေျခာက္ရတယ္။ ဘီလူးေခါင္းေဆာင္းၿပီး ဗိန္းေဗာင္းတီးေပးရတဲ့ အခါေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ဒီအတြက္ ဇြဲတို႔ဟာ လူနာေတြအျမင္မွာ တခါတေလေတာ့လည္း ခါးတဲ့ ဘားပလက္ေတြ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း အနံ႕စူးတဲ့ ေဆးေတြ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ တခါတရံေတာ့ ခ်ိဳခ်ိဳေမႊးေမႊး ဘာပလက္ေဆးရည္ေတြ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဇြဲတို႔ အားလံုးဟာ ခ်စ္ဖို႔မေကာင္းတဲ့ လူနာေတြကိုလည္း ခ်စ္လ်က္၊ ခင္လ်က္ ဘားပလက္လို ဘ၀နဲ႔ေနရတာကိုပဲ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာပါပဲ။

(2) ႏွစ္ျပည့္ ေျမာက္ခဲ့တဲ့ေန႔………. (29.01.2012)

..

(2) ႏွစ္ျပည့္အတြက္ အမွတ္တရ ကိတ္

၀ိုင္းဖြဲ႕စားလို႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္  ….

အမွတ္တရ ေပးမယ့္ လက္ေဆာင္မ်ား …..။

ေဆးခန္းအတြက္ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ အားျဖည့္ကူသူမ်ားကို အမွတ္တရလက္ေဆာင္မ်ား ေပးအပ္

ေက်ာင္းထဲမွာ ရိုးရာ မပ်က္တမ္းစားတဲ့ ေန႔လည္စာ၀ိုင္း

ႀကံဳတိုင္းရြာ ပရဟိတ ကုသိုလ္ျဖစ္ ေဆးခန္း ရပ္တည္ လည္ပတ္ႏိုင္ေအာင္ အၿမဲမျပတ္ လုပ္အားေပး ကူညီခဲ့ၾကေသာ အစ္ကို အမ၊ ညီငယ္၊ ညီမငယ္မ်ား၊

ရပ္ေ၀းမွ ကုသိုလ္ယူ လွဴဒါန္းခဲ့ၾကေသာ အလွဴရွင္မ်ားအားလံုးကို လႈိက္လွဲစြာ ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္းႏွင့္ ကိုယ္စိတ္ ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာရႊင္လန္းပါေစေၾကာင္း

ဆုေတာင္း ေမတၱာ ပို႔သလိုက္ရပါတယ္။

Admins @ Village KD

133 views